|
Dat is nou niet echt wat je noemt lekker wakker worden vandaag. MOP won gisterenavond van ons in opnieuw een spannende "hockeyfinale". De wedstrijd schiet deze morgen (zoals gebruikelijk) nog door mijn hoofd.
We begonnen wat minder sterk dan de vorige twee wedstrijden, misschien waren het toch de zenuwen die wat van zich lieten horen. MOP kwam in de buurt van de cirkel, maar echt gevaar was er niet. Wij herpakten ons en kregen meteen een kans van jewelste, die net naast de goal ging. Net niet, dat was het kenmerk misschien wel van deze play-offs tegen MOP. In de eerste helft creëerden we nog meer kansen. Ik stond zelfs al een keer te juichen, maar de bal werd net van de lijn gehaald. Een één tegen één op de keeper leverde ook nog niets op. De eerste corner die we kregen was wel raak. Een harde klap van Kiek volgens afspraak werd aangeraakt door de uitloopster van MOP. Doelpunt! Tsja, als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan! 0-1, we stonden voor, dat was voor het eerst in deze play-off serie. Met deze stand gingen we ook de rust in. Hoe anders was de tweede helft. MOP had veel balbezit en we bleven maar achteruit stappen. Zetten te weinig druk, zodat MOP ook de kans had om de klappen uit te zoeken. Het spelbeeld vertaalde zich uiteindelijk, ergens rond de 60e minuut, in een doelpunt: we verloren de bal op het middenveld waardoor we flink in de sprint terug moesten. Marcella en Elles haalden alles uit de kast om de twee aanvallende MOP-speelsters de baas te blijven. De bal werd uiteindelijk van links in de cirkel afgespeeld naar de andere opkomende speelster centraal in de cirkel, we verloren dit duel en werden gepasseerd. 1-1. Nog steeds onder druk speelden we de tweede helft uit en kwam de verlenging. In de verlenging geldt het principe van de golden goal. Al na enkele minuten kreeg MOP hierop de grootste kans. We kregen een strafcorner tegen. Dit keer besloten we met de verdediging iets anders te doen. Helaas pakte het niet uit zoals we hoopten: MOP sloeg juist de bal in de nu ongedekte ruimte, de bal werd nog net aangeraakt en de 2-1 was een feit. Verkeerd gegokt. Over en uit. En dan is het ineens voorbij. Natuurlijk overheerst de totale teleurstelling. Maar wat een seizoen hebben we gespeeld! Wie had nu aan het begin van dit seizoen gedacht dat we toch weer bovenin mee zouden doen? U toch ook niet? Maar het blijkt dat we het met de Forward-mentaliteit toch voor elkaar kunnen krijgen. En er wordt niet alleen heel hard gewerkt op het veld, ook daarbuiten zijn we veel met ons spel bezig. Door video-analyses, het samen bespreken en bepalen van de tactiek, door verdedigende afspraken te maken en de coaching te verscherpen, door te werken aan de teambuilding en binnen de club aanwezig te zijn. Beleving binnen het team. En die beleving is misschien wel aanstekelijk. Wij danken allereerst iedereen ontzettend die dit seizoen voor ons hebben mogelijk gemaakt (onze sponsoren en natuurlijk Forward zelf als club). Maar we danken bovenal de mensen die dit seizoen samen met ons hebben beleefd. De harde kern ouders die keer op keer weer aanwezig zijn, en dan ook écht aanwezig zijn. En de beleving binnen de club, binnen Tilburg en zelfs daarbuiten. Gisteren was het ongekend druk langs de lijn, dank voor het geloof in ons en uw steun! We hebben eruit gehaald wat erin zit, dit was voor ons nu het hoogst haalbare. Het was prachtig om mee te maken, we hebben er opnieuw van geproefd. Laten we de stijgende lijn voortzetten zodat we nog veel van dit soort momenten met elkaar blijven beleven. Sport kan toch super mooi zijn niet waar! Tot volgend jaar langs de lijn! Iris van Eerd |
